Persona_Karlijn

Persona Karlijn

Advertisements

Persona Karlijn

5 thoughts on “Persona_Karlijn”

  1. Het is boeiend om te zien dat veel mensen een persona of gebruikersprofiel anders benaderen.

    Ik doe dat echt anders dan jij, daarom niet beter of slechter, maar gewoon anders.

    Ik ga bijvoorbeeld alvast voorzichtige (en voorlopige) usability requirements vastleggen aan de hand van de data die het gebruikersprofiel mij geeft.

    Een klein voorbeeldje, uw Karlijn heeft een vrij hoge opleiding genoten, wel daar zou ik alvast een aantal (voorlopige) usability zaken aan vastpinnen.

    Jij kijkt ook naar andere zaken dan ik. Het is te zeggen, het is meer detaillistisch, terwijl ik vrij algemeen blijf.

    Hoe stel je doorgaans die persona samen? Is dat zelf trachten in te vullen wie de persoon is, interviews met hun chefs, observaties van de gebruikers, enquêtes, of toch nog anders?

    Ik heb het persoonlijk wel voor gebruikers enquêtes, mja, dat kan niet altijd. En af en toe is dat niet nodig ook.

  2. Dag Edwin,

    Altijd eerst veldonderzoek in de vorm van interviews (zie: https://filterdesign.wordpress.com/2009/05/08/persona-dom-blondje/). Ik geloof dat in een onderzoek van Nielsen en Norman ook gebleken is dat je dan de beste persona’s krijgt. Persona’s moeten je uitdagen met zaken waar jezelf nooit op was gekomen omdat je altijd eigen ideeën projecteert op oplossingen. Wanneer je op persona’s klikt in de rechterbalk dan leg ik het uit. Het aantal interviews, de personagroepen (https://filterdesign.wordpress.com/2009/05/13/kennisbanken-bepalen-van-persona-groepen/) en doelstellingen. En uiteindelijk het selecteren van de persona’s (
    https://filterdesign.wordpress.com/2009/05/18/kennisbank-persona-1-arnoud/).
    Op http://www.leraar24.nl/leraar24-portal/dossier/1122/ontwikkeling-wikiwijs-ucd-technieken staan video’s van interviews, resultaten (persona’s en mentaal model) en een deel van mijn workshop UCD!

    groetjes Karin

  3. Hey Karin,

    Ik doe dat veldonderzoek ook, maar niet om het gebruikersprofiel samen te stellen, eerder om het aan te vullen.

    Ik interview ze wel of gebruik een enquête (wanneer de groep te groot is). Ik gebruik hiervoor een genormeerde vragenlijst die ik een beetje afstel op de situatie. Ik ga bv. geen zaken vragen die 100% niet van toepassing zijn. Bij twijfel stel ik de vraag wel uiteraard.

    Het veldonderzoek gebruik ik als een aparte taak, ik noem dit het Taak Profiel (samen met het aanvullende Omgeving Profiel), anderen kleven hier het label contextuele taak observatie op. Ik volg voor een deel de richtlijnen van Deborah J. Mayhew.

    Ik vind dat veldonderzoek één van de belangrijkste taken. Ik haal daar ook dingen uit waar ik of een ander niet op kwamen.

    Een klant van me had een stuk software al 10 jaar in gebruik door een beperkt aantal operators. Nooit zijn ze die mensen en hun taken gaan bekijken. Ik deed dat wel en daar zijn tonnen requirements uitgehaald. De klant dacht dat hij zijn operators wel kende. Niet dus. 🙂

    Dit is niet extreem, dit is eerder de norm.

    Groeten,

    Edwin.

    PS: We zouden misschien een soort Holland – België kunnen organiseren (zonder het competitief element dan wel) omdat jij echt wel dingen anders aanpakt als ik. Ik vind dat uitermate boeiend.

    Een los ideetje: jij legt een bepaald facet van usability uit, je vraagt hoe ik dat aanpak en je stelt een nieuwe vraag, ik leg dan mijn visie uit op mijn site, beantwoord je vraag en stel een nieuwe vraag. En zo kan het dan een tijdje doorgaan op ons eigen tempo en tot we het beu zijn.

    We kunnen er beide iets van opsteken en het kan ook een meerwaarde betekenen voor de gebruikers van onze blogs.

    Maar wat denk jij ervan?

  4. Iets ondernemen om diverse aanpakken te bespreken lijkt me erg leuk. Ook onderzoek methoden binnen andere domeinen zoals sociale wetenschap, architectuur of kunst. (zie http://experiencinginformation.wordpress.com/2009/02/16/262/ en http://interactionresearch.com/site/?page_id=6) Welke methoden werken wel en welke niet.
    Zou niet de usability regels als uitgangspunt pakken. Usability is voor mij een onderdeel van het contextual research. Die regels bestaan al zo lang en ingewikkeld zijn ze ook niet. Waar projecten op stuk lopen is niet zo zeer de toepassing van de regels maar waar de oplossing van een probleem of welk nieuw produkt/dienst ontwikkeld moet gaan worden. Die fase ligt ver voor zoiets als usability regels.

  5. Dat bedoel ik ook hoor.

    Ik vind usability regels, in de zin van pakweg “plaats je labels best boven je invoer velden” ook weer niet zo boeiend. Als dat onderzocht is en dat is waar wat kunnen we daar dan nog aan toevoegen? Niet veel, tenzij je met nieuwe research andere of betere conclusies hebt. Er bestaan 1000de websites over dat facet.

    Voor mij is usability een engineering proces waarbij je software zodanig optimaliseert dat het ideaal geschikt is voor een bepaalde gebruiker, tijdens een bepaalde taak in een bepaalde omgeving. Hierbij zijn er dan nog wel wat neven aspecten die invloed op het geheel hebben: budget, beschikbare tijd, aantal teamleden, de kwaliteiten en functies van die teamleden, wil de klant mee in je ideeën, fase van het project wanneer je binnenkomt, etc…

    De usability richtlijnen zijn maar een relatief klein onderdeeltje in dat geheel.

    In mijn ervaring lopen projecten dikwijls stuk door een gebrek aan engineering kennis. Ze weten eigenlijk niet goed wat ze doen, ze doen een beetje dit, een beetje dat, maar er zit geen visie achter.

    Ze hebben bijvoorbeeld geen contextuele observaties uitgevoerd, gaan dan uit vanuit hun eigen inzichten over ‘alles’, maken verkeerde functionele analyses, schrijven te veel onnodige source code. Daarna gaan de gebruikers continu zeuren om die functionaliteit te wijzigen. Dikwijls luistert dan zo’n team nog gedwee ook en dan loopt het nog meer in het honderd.

    Wat gebruikers vragen en nodig hebben is een wereld van verschil.

    Gevolg:

    * gedemotiveerde programmeurs, die voor de zoveelste keer, dagen en weken werk de prullenmand zien verdwijnen

    * misnoegde gebruikers die zich niet begrepen voelen.

    * project leiders die rijp zijn om Prozac te nemen.

    De projecten waar er wel structuur en aandacht was voor usability in al zijn facetten (dus echt niet alleen de juiste buttons op de juiste plek zetten), waren stuk voor stuk succes verhalen met tevreden partijen aan alle kanten.

    Ik zoek zelden of nooit naar antwoorden bij gebruikers, die weten het immers meestal ook niet. Maar ik focus mij wel 100% op wat ze vragen, ik analyseer wat ze nodig hebben, hoe, waar en wanneer ze hun taken uitvoeren.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s